Αρχική Blog Σελίδα 393

Η κατανάλωση καφέ συνδέεται με μειωμένη θνησιμότητα!

Η κατανάλωση καφέ συνδέεται με μειωμένη θνησιμότητα. Αυτό έδειξαν δύο μεγάλες μελέτες που διεξήχθησαν σε πληθυσμούς της Ευρώπης.

Ο καφές αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή ροφήματα παγκοσμίως, επομένως ακόμα και αν οι θετικές επιπτώσεις του σε κάθε άτομο είναι ελάχιστες, η επίδρασή του στην παγκόσμια υγεία είναι σημαντική.

Η έρευνα EPIC (European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition), περιλάμβανε συνολικά 451.743 εθελοντές από 10 ευρωπαϊκές χώρες και μελέτησε τη συσχέτιση μεταξύ κατανάλωσης καφέ και αιτιών θανάτου. Κατά τη διάρκεια της έρευνας καταγράφηκαν συνολικά 41.693 θάνατοι.

Οι άντρες εθελοντές που έπιναν 3 ή περισσότερους καφέδες καθημερινά είχαν 12% μειωμένη θνησιμότητα σε σχέση με αυτούς που δεν έπιναν καθόλου καφέ. Για τις γυναίκες το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 7%.

Συγκεκριμένα, οι άντρες που έπιναν 3 ή περισσότερους καφέδες καθημερινά παρουσίασαν 59% μειωμένη θνησιμότητα από παθήσεις του πεπτικού συστήματος σε σχέση με αυτούς που δεν κατανάλωναν καφέ. Αντίστοιχα ποσοστά παρατηρήθηκαν και στις γυναίκες όπου η μειωμένη θνησιμότητα σε αυτές που έπιναν καφέ ήταν 40%.

Στις γυναίκες παρατηρήθηκε, επίσης, μειωμένη θνησιμότητα από παθήσεις του κυκλοφορικού συστήματος καθώς και από καρκίνο των ωοθηκών.

Ένα άλλο συμπέρασμα της έρευνας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποτελεί το γεγονός ότι το είδος του καφέ (κανονικός ή ντεκαφεϊνέ) δεν έπαιξε ρόλο στα τελικά αποτελέσματα.

Η έρευνα MEC (Multiethnic Cohort), μία έρευνα στην οποία έλαβαν συνολικά μέρος 185.855 εθελοντές διαφόρων εθνικοτήτων, κατέληξε σε παρόμοια συμπεράσματα. Στη διάρκεια της έρευνας αυτής καταγράφηκαν 58.397 θάνατοι.

Η αυξημένη κατανάλωση καφέ συνδέθηκε με μειωμένη θνησιμότητα τόσο από παθήσεις της καρδιάς, του αναπνευστικού και των νεφρών όσο και από καρκίνο, εγκεφαλικό ή διαβήτη.

Το είδος του καφέ (κανονικός ή ντεκαφεΪνέ) φάνηκε να μην προκαλεί διαφοροποίηση και σε αυτή την έρευνα.

Λόγω της ευρείας κατανάλωσης καφέ παγκοσμίως είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αποσαφηνιστούν πλήρως οι δράσεις του. Οι δύο αυτές έρευνες απέδειξαν αδιαμφισβήτητα ότι η καθημερινή κατανάλωση καφέ συνδέεται με μειωμένη θνησιμότητα.

Ωστόσο, οι ερευνητές τονίζουν ότι η κατανάλωση καφέ είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο καθώς ο καφές περιέχει αρκετές ουσίες. Κατά συνέπεια, η ευεργετική δράση του καφέ μπορεί να μην οφείλεται στην καφεΐνη.

Αν και ακόμα χρειάζεται περισσότερη μελέτη για να μπορεί να επιβεβαιωθεί η χρήση του καφέ για την πρόληψη χρόνιων παθήσεων, αυτή τη στιγμή μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η κατανάλωσή του δεν σχετίζεται με αρνητικές επιπτώσεις και μπορεί να αποτελέσει μέρος μιας υγιεινής διατροφής.

 

Πηγή: Higher Coffee Intake Tied to Lower Mortality Risk – Medscape – Jul 10, 2017.

 

Για περισσότερες πληροφορίες πάνω σε πολλά ακόμα ενδιαφέροντα θέματα: pathologia.eu

Σας τσίμπησαν έντομα; Μην τσιμπάτε!

Το τσίμπημα από μια μέλισσα ή μια σφήκα μπορεί να είναι τόσο οδυνηρό όσο και τρομακτικό. Μερικοί άνθρωποι παρουσιάζουν σοβαρές αντιδράσεις στα τσιμπήματα, που μπορεί να είναι ακόμα και απειλητικές για τη ζωή και επομένως απαιτούν γρήγορη θεραπεία.

Είδη εντόμων

Τα έντομα που ευθύνονται για τις πιο έντονες αντιδράσεις έπειτα από ένα τσίμπημα περιλαμβάνουν:

  • Μέλισσες (είδη “Honey bee” και “Bumble bee”)
  • Σφήκες (είδη “Yellow jacket”, “Yellow hornet”, “White-faced hornet” και “Paper wasp”)
  • Μυρμήγκια (είδη “Fire ant”, “Harvester ant”, “Bulldog ant” και “Jack jumper ant”)

Απαραίτητες ενέργειες έπειτα από ένα τσίμπημα

Μετά το τσίμπημα, πρέπει να αφαιρέσετε αμέσως το κεντρί για να αποτρέψετε την περαιτέρω έκλυση δηλητηρίου στο δέρμα σας. Ωστόσο, σχεδόν όλο το δηλητήριο απελευθερώνεται από το κεντρί μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα, επομένως η απομάκρυνση του κεντριού πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Δεν υπάρχει κάποια ειδική τεχνική για την αφαίρεση του κεντριού (πχ. τίναγμα ή απόξεση).

Οι περισσότεροι άνθρωποι έπειτα από ένα τσίμπημα θα παρουσιάσουν μία τοπική αντίδραση (μία περιοχή με ερυθρότητα και οίδημα). Μερικοί όμως θα παρουσιάσουν σοβαρή αλλεργική αντίδραση, κάτι που ονομάζεται αναφυλαξία.

Τοπική αντίδραση

Αμέσως έπειτα από ένα τσίμπημα, οι περισσότεροι άνθρωποι θα παρουσιάσουν:

  • Οξύ ή καυστικό άλγος
  • Οίδημα και ερυθρότητα του δέρματος

Το οίδημα και το άλγος συνήθως υποχωρούν σε λίγες ώρες.

Περίπου 10% των ανθρώπων παρουσιάζουν σοβαρή ερυθρότητα και οίδημα έπειτα από ένα τσίμπημα. Αυτό λέγεται εκτεταμένη τοπική αντίδραση. Η περιοχή αυτή μπορεί να είναι αρκετά μεγάλη (10 εκ. ή μεγαλύτερη) τις πρώτες 1-2 μέρες και στη συνέχεια να υποχωρήσει σε 5-10 μέρες.

Η παρουσία μίας εκτεταμένης τοπικής αντίδρασης δεν σημαίνει ότι θα εκδηλώσετε σοβαρή αλλεργική αντίδραση (αναφυλαξία) σε ενδεχόμενο νέο τσίμπημα. Μόνο το 5-10% των ασθενών με εκτεταμένη τοπική αντίδραση θα πάθει αναφυλαξία σε μελλοντικό τσίμπημα. Αν παρουσιάσετε εκτεταμένη τοπική αντίδραση, μιλήστε με τον γιατρό σας για να ενημερωθείτε για τις ενέργειες που πρέπει να κάνετε την επόμενη φορά που θα σας τσιμπήσει κάποιο έντομο.

Θεραπεία τοπικής αντίδρασης – Για να μειώσετε τον πόνο και το οίδημα που συνοδεύουν ένα τσίμπημα εντόμου, μπορείτε να κάνετε τα ακόλουθα:

  • Βάλτε ένα κρύο πανί ή πάγο τυλιγμένο μέσα σε πανί πάνω στην περιοχή του τσιμπήματος
  • Αν παρουσιάσετε κνησμό, μπορείτε να πάρετε κάποιο αντιισταμινικό φάρμακο, όπως η σετιριζίνη
  • Πάρτε ένα αναλγητικό (πχ. ιβουπροφένη) για να μειώσετε τον πόνο

Αν τα φάρμακα αυτά δεν σας βοηθήσουν ή επιδεινώσουν το άλγος και το οίδημα, επικοινωνήστε με τον γιατρό σας.

Αλλεργική αντίδραση

Τα τσιμπήματα εντόμων, σε αρκετούς ανθρώπους, μπορεί να προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις. Τα συμπτώματα μίας αλλεργικής αντίδρασης αναπτύσσονται γρήγορα και συνήθως περιλαμβάνουν:

  • Δερματικά συμπτώματα όπως κνίδωση, ερυθρότητα ή οίδημα σε περιοχές μακριά από το τσίμπημα (για παράδειγμα οίδημα στο πρόσωπο ή στα χείλη έπειτα από τσίμπημα στο χέρι)
  • Κοιλιακό άλγος, ναυτία, έμετοι ή διάρροια
  • Βράγχος φωνής, δύσπνοια και δυσκολία στην αναπνοή
  • Κεφαλαλγία, ίλιγγος και λιποθυμία

Η σοβαρή αλλεργική αντίδραση ονομάζεται αναφυλαξία. Συνήθως παρουσιάζεται μετά το πρώτο τσίμπημα.

Θεραπεία σοβαρής αλλεργικής αντίδρασης – Η σοβαρή αλλεργική αντίδραση αποτελεί επείγουσα κατάσταση που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στον θάνατο, αν δεν αντιμετωπιστεί αμέσως. Αν παρουσιάσετε συμπτώματα αναφυλαξίας, πρέπει να λάβετε επείγουσα ιατρική βοήθεια αμέσως. Σε περίπτωση που είστε με κάποιον άλλο, πρέπει να καλέσει αμέσως το 166.

Μη δοκιμάσετε να πάτε με αυτοκίνητο στο νοσοκομείο, ακόμα κι αν δεν είστε ο/η οδηγός. Η κλήση ασθενοφόρου είναι ασφαλέστερη για δύο λόγους:

  • Ο γιατρός και οι τραυματιοφορείς του ασθενοφόρου μπορούν να σας προσφέρουν βοήθεια αμέσως μόλις φτάσουν σ’ εσάς. Αντιθέτως, αν πάτε μόνοι σας στο νοσοκομείο, δεν θα λάβετε βοήθεια παρά μόνο όταν έχετε φτάσει στα επείγοντα.
  • Την ώρα που οδηγείτε μπορεί να παρουσιαστούν επικίνδυνες επιπλοκές (πχ. να σταματήσετε να αναπνέετε), γεγονός που μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες κάποιου αυτοκινητιστικού δυστυχήματος.

Η σημαντικότερη θεραπεία της σοβαρής αλλεργικής αντίδρασης είναι μία ένεση επινεφρίνης. Η επινεφρίνη διατίθεται με συνταγή στα φαρμακεία σε μορφή προγεμισμένης σύριγγας.

Έχετε αλλεργία στα τσιμπήματα;

Αν παρουσιάσετε συμπτώματα αλλεργικής αντίδρασης ή αναφυλαξίας έπειτα από ένα τσίμπημα, πρέπει να επισκεφθείτε έναν αλλεργιολόγο. Ο γιατρός αυτός θα προσπαθήσει να ερευνήσει αν είστε αλλεργικοί στα τσιμπήματα εντόμων. Αν διαπιστώσει ότι έχετε όντως αλλεργία στα τσιμπήματα, ο γιατρός θα σας δείξει πώς και πότε να χρησιμοποιείτε μία ένεση επινεφρίνης. Θα σας βοηθήσει επίσης να αποφασίσετε αν χρειάζεστε αντιαλλεργικά εμβόλια (ανοσοθεραπεία) για να μειώσετε τον κίνδυνο αναφυλαξίας στο μέλλον.

Αλλεργικά τεστ – Υπάρχουν ειδικές εξετάσεις που μπορείτε να κάνετε για να διαπιστώσετε αν είστε αλλεργικοί στα τσιμπήματα εντόμων. Αυτές περιλαμβάνουν εξετάσεις αίματος και δέρματος.

Αν από τις εξετάσεις διαπιστωθεί αλλεργία στα τσιμπήματα εντόμων, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να παρουσιάσετε σοβαρή αλλεργική αντίδραση (αναφυλαξία) σε επόμενο τσίμπημα. Ο αντιαλλεργικός εμβολιασμός μπορεί να μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο αναφυλαξίας.

Αντιαλλεργικά εμβόλια (ανοσοθεραπεία) – Τα αντιαλλεργικά εμβόλια μειώνουν σημαντικά την πιθανότητα να παρουσιάσετε σοβαρή ή απειλητική για τη ζωή αλλεργική αντίδραση έπειτα από ένα τσίμπημα. Όταν σας τσιμπάει ένα έντομο, το κεντρί εγχέει δηλητήριο στο δέρμα σας, γεγονός που προκαλεί την αλλεργική αντίδραση. Τα αντιαλλεργικά εμβόλια συνήθως περιέχουν αδρανές δηλητήριο. Τα πρώτα εμβόλια περιέχουν πολύ μικρές ποσότητες δηλητηρίου και στα επόμενα εμβόλια η ποσότητα αυξάνεται σταδιακά, με σκοπό να μπορείτε να αντέξετε το δηλητήριο από ένα ή δύο τσιμπήματα χωρίς να παρουσιάσετε αλλεργικά συμπτώματα.

Τα αντιαλλεργικά εμβόλια συνιστώνται αν:

  • Έχετε παρουσιάσει σοβαρή αλλεργική αντίδραση (αναφυλαξία) έπειτα από κάποιο τσίμπημα ΚΑΙ
  • Τα αλλεργικά τεστ έχουν δείξει ότι είστε αλλεργικοί σε τσιμπήματα από δηλητήριο μέλισσας, σφήκας ή εντόμων.

Τα αντιαλλεργικά εμβόλια συνήθως γίνονται στο ιατρείο τού αλλεργιολόγου 1-3 φορές την εβδομάδα για μερικούς μήνες και στη συνέχεια μία φορά κάθε 4-12 μήνες για τα επόμενα 3 χρόνια.

Κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν τον αντιαλλεργικό εμβολιασμό για 3-5 χρόνια, ενώ για άλλους μπορεί να χρειάζεται μεγαλύτερη διάρκεια. Αρκετοί γιατροί συνιστούν ότι πρέπει να κάνετε αντιαλλεργικά εμβόλια επ’ αόριστον αν:

  • Είχατε μία απειλητική για τη ζωή αντίδραση σε ένα προηγούμενο τσίμπημα
  • Παρουσιάσατε αλλεργική αντίδραση στο εμβόλιο, καθώς αυτό είναι ένδειξη ότι έχετε μεγάλη ευαισθησία στο δηλητήριο
  • Φοβάστε τόσο πολύ το ενδεχόμενο μίας σοβαρής αλλεργικής αντίδρασης που δεν μπορείτε να βγείτε στην εξοχή

Με την ανοσοθεραπεία, η πιθανότητα να παρουσιάσετε σοβαρή αλλεργική αντίδραση έπειτα από ένα τσίμπημα μειώνεται πάρα πολύ. Ωστόσο, ίσως ακόμα πρέπει να έχετε μαζί σας μία ένεση επινεφρίνης.

Επινεφρίνη – Η επινεφρίνη (κάποιες φορές λέγεται και αδρεναλίνη) είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται στη θεραπεία των συμπτωμάτων μίας σοβαρής αλλεργικής αντίδρασης. Η επινεφρίνη διατίθεται σε προγεμισμένες σύριγγες έτσι ώστε να μπορείτε να την χορηγήσετε στον εαυτό σας αμέσως – αν χρειαστεί. Αν παρουσιάσατε αναφυλαξία έπειτα από τσίμπημα εντόμου στο παρελθόν, πρέπει πάντα να έχετε μαζί σας μία σύριγγα επινεφρίνης (ακόμα και τον χειμώνα).

Ωστόσο μία ή ακόμα και δύο ενέσεις επινεφρίνης μπορεί να μην είναι αρκετές για να σταματήσουν μία ενδεχομένως απειλητική για τη ζωή αλλεργική αντίδραση. Για τον λόγο αυτό είναι σημαντικό να συμβουλευτείτε έναν αλλεργιολόγο για ανοσοθεραπεία, αν παρουσιάσατε σοβαρή αλλεργική αντίδραση στο παρελθόν. Ακόμα και αν τα συμπτώματα υποχωρήσουν μετά τη χρήση ένεσης επινεφρίνης, πρέπει να αναζητήσετε ιατρική βοήθεια, καθώς αυτά μπορεί να επανέλθουν μετά την αρχική υποχώρηση.

Πώς να αποφύγετε ένα τσίμπημα

Οι μέλισσες και οι σφήκες που δεν βρίσκονται κοντά στη φωλιά τους, δεν είναι επιθετικές και τσιμπούν μόνο όταν απειληθούν (αν τις χτυπήσετε ή τις πατήσετε). Τα ρούχα με έντονα χρώματα και τα δυνατά αρώματα δεν αυξάνουν την πιθανότητά σας να τσιμπηθείτε από κάποιο έντομο. Αν είστε κοντά σε μία φωλιά τα λευκά ή ανοιχτόχρωμα ρούχα μειώνουν την πιθανότητα να σας επιτεθούν οι μέλισσες/σφήκες.

Όταν τρώτε έξω, καλύπτετε πάντα τα τρόφιμα και τα ποτά και σκουπίστε γρήγορα τα υπολείμματα. Πριν πιείτε κάποιο ποτό, ελέγξτε αν κάποια μέλισσα βρίσκεται μέσα στο μπουκάλι. Να φοράτε πάντα παπούτσια.

Αν βρείτε μία σφηκοφωλιά κοντά στο σπίτι σας, μην δοκιμάσετε να την απομακρύνετε μόνοι σας. Καλέστε έναν ειδικό επαγγελματία γι’ αυτή τη δουλειά. Αν έχετε αλλεργία στα τσιμπήματα, αποφύγετε δραστηριότητες που μπορεί να ενοχλήσουν μία φωλιά όπως το κούρεμα του γκαζόν ή το κλάδεμα του φράχτη.

Αν ένα έντομο είναι κοντά σας απομακρυνθείτε αργά και μην κάνετε απότομες κινήσεις με τα χέρια σας. Αν σας επιτίθεται σμήνος από έντομα, καλύψτε το στόμα και τη μύτη σας με το χέρι και μπείτε γρήγορα μέσα σε ένα κτήριο ή ένα αυτοκίνητο.

 

Πηγή: UpToDate

 

Για περισσότερες πληροφορίες πάνω σε πολλά ακόμα ενδιαφέροντα θέματα: pathologia.eu

Ο δεκάλογος της πρόληψης των λοιμώξεων

Τι μπορείτε να κάνετε για να μειώσετε την πιθανότητά σας να μολυνθείτε ή να μολύνετε άλλους:

  1. Πλένετε τα χέρια σας συχνά: Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό πριν και μετά την προετοιμασία του φαγητού, πριν τα γεύματα και μετά την τουαλέτα.
  2. Εμβολιαστείτε: Ο εμβολιασμός μπορεί να μειώσει σημαντικά την πιθανότητα να νοσήσετε από πολλές ασθένειες. Να κάνετε πάντα τα εμβόλια που προτείνονται για εσάς.
  3. Μην κάνετε υπερβολές στην κατανάλωση των αντιβιοτικών: Να παίρνετε αντιβιοτικά μόνο αν σας έχει υποδειχθεί από το γιατρό σας. Ακολουθήστε κατά γράμμα τις οδηγίες του γιατρού σας και μην σταματήσετε να παίρνετε το φάρμακο αν νιώσετε καλύτερα.
  4. Μείνετε στο σπίτι αν έχετε συμπτώματα λοίμωξης: Μην πάτε στη δουλειά ή στο σχολείο αν κάνετε εμετό, διάρροια ή έχετε πυρετό.
  5. Να είστε προσεκτικοί στην προετοιμασία του φαγητού: Διατηρήστε καθαρή την κουζίνα και τους πάγκους στους οποίους μαγειρεύετε. Χρησιμοποιείτε το ψυγείο. Όταν τελειώσετε το γεύμα σας, μην αφήσετε το υπόλοιπο φαγητό σε θερμοκρασία δωματίου για πολλή ώρα.
  6. Απολυμάνετε σωστά τα επικίνδυνα δωμάτια στο σπίτι σας: Αυτά περιλαμβάνουν την κουζίνα και το μπάνιο – δύο δωμάτια στα οποία μπορεί να υπάρχουν υψηλές συγκεντρώσεις βακτηριδίων και άλλων μολυσματικών παραγόντων.
  7. Κάντε σεξ με προφυλάξεις: Χρησιμοποιείτε πάντα προφυλακτικά. Εξεταστείτε για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα τόσο εσείς όσο και ο/η σύντροφός σας.
  8. Μην μοιράζεστε προσωπικά αντικείμενα: Χρησιμοποιείτε μόνο τη δική σας οδοντόβουρτσα, χτένα ή ξυραφάκι. Αποφύγετε να μοιράζεστε ποτήρια, ποτήρια, κουτάλια ή μαχαίρια.
  9. Ταξιδέψτε με ασφάλεια: Μην παίρνετε το αεροπλάνο όταν είστε άρρωστοι. Με τόσα πολλά άτομα σε τόσο μικρό χώρο, μπορεί να μολύνετε τους άλλους επιβάτες. Ανάλογα με τον προορισμό σας ίσως χρειαστεί να κάνετε κάποια ειδικά εμβόλια.
  10. Να εφαρμόζετε μέτρα υγιεινής των χεριών και να φοράτε γάντια μιας χρήσης στο σπίτι σας όταν περιποιείστε άτομα που έχουν νοσηλευτεί για πολλές μέρες σε νοσοκομείο και έχουν λάβει παρατεταμένη αντιβιοτική αγωγή ή είναι φορείς πολυανθεκτικού μικοβίου.

Με κοινή λογική και τις κατάλληλες προφυλάξεις, μπορείτε να αποφύγετε τις λοιμώδεις νόσους και να αποτρέψετε την εξάπλωσή τους.

Για περισσότερες πληροφορίες πάνω σε πολλά ακόμα ενδιαφέροντα θέματα: pathologia.eu

Η διατροφή μπορεί να βοηθήσει όσους πάσχουν από εκφύλιση της ωχράς κηλίδας

Η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας είναι μία από τις κύριες αιτίες απώλειας της όρασης στον ανεπτυγμένο κόσμο. Χαρακτηρίζεται από βλάβες στην ωχρά κηλίδα, το τμήμα δηλαδή του αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού που ευθύνεται για την κεντρική όραση. Ένας τύπος της εκφύλισης της ωχράς κηλίδας είναι η νεοαγγειακή εκφύλιση (υγρός τύπος) στον οποίο δημιουργούνται παθολογικά αγγεία κάτω και μέσα στον αμφιβληστροειδή. Για τον τύπο αυτό χρησιμοποιούνται φάρμακα κατά της δημιουργίας νέων αγγείων, αλλά σήμερα οριστική θεραπεία δεν υπάρχει. Οι ειδικοί προσπαθούν να εντοπίσουν παράγοντες κινδύνου για την πάθηση αυτή, τους οποίους να μπορούν να επηρεάζουν. Το κάπνισμα και η παχυσαρκία φαίνεται ότι είναι παράγοντες κινδύνου, αλλά τα τελευταία χρόνια ερευνάται η επίδραση της διατροφής στην εξέλιξη της εκφύλισης της ωχράς κηλίδας.

Διατροφικές παρατηρήσεις σε ανθρώπους

Βρέθηκε ότι διάφορες ουσίες της διατροφής όπως η βιταμίνη C, η βιταμίνη E, η β-καροτίνη, ο ψευδάργυρος και ο χαλκός, μείωσαν τον κίνδυνο εξέλιξης της νόσου σε προχωρημένο στάδιο, όπως και η κατανάλωση πολυακόρεστων λιπαρών οξέων και αντιοξειδωτικών ουσιών που περιέχονται στα πράσινα λαχανικά (όπως το σπανάκι), τα ψάρια και τα τρόφιμα ολικής αλέσεως (όπως το καστανό ρύζι).

Ομοίως, διάφορες επιδημιολογικές έρευνες έχουν αναφέρει ότι ένας υψηλός γλυκαιμικός δείκτης είναι επιβαρυντικός παράγοντας για την ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας. Ο γλυκαιμικός δείκτης αντιπροσωπεύει την επίδραση των τροφών στα επίπεδα γλυκόζης του αίματος σε σύγκριση με τη γλυκόζη ή με το άσπρο ψωμί. Η κατανάλωση τροφίμων με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη έχει ως αποτέλεσμα υψηλότερα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα. Τα τρόφιμα με υψηλούς γλυκαιμικούς δείκτες περιλαμβάνουν το άσπρο ρύζι, τα άσπρο ψωμί και τις πατάτες, ενώ τα τρόφιμα ολικής άλεσης, οι φακές και τα μη αμυλούχα λαχανικά όπως το μπρόκολο και το λάχανο έχουν χαμηλούς γλυκαιμικούς δείκτες.

Μελέτες σε πειραματόζωα

Τα πειράματα σε ζώα αποτελούν ένα κρίσιμο τμήμα της βιοϊατρικής έρευνας και τα μοντέλα ποντικών έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμα για την αποσαφήνιση των παραγόντων και διαδικασιών κινδύνου που αποτελούν τη βάση της ηλικιακής εκφύλισης της ωχράς κηλίδας. Έτσι, οι παρατηρήσεις που αναφέρονται πιο πάνω έχουν επιβεβαιωθεί σε πολλές μελέτες με πειραματόζωα. Ορισμένοι ερευνητές απέδειξαν ότι η μικροβιακή χλωρίδα του εντέρου των πειραματοζώων μεταβάλλεται τόσο από τις αλλαγές στη διατροφή όσο και από την ηλικία, προσφέροντας έτσι μία μηχανιστική σύνδεση μεταξύ της διατροφής και των μεταβολικών χαρακτηριστικών που επηρεάζουν την ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας. Ένα ακόμη συμπέρασμα των σχετικών ερευνών είναι ότι η μετάβαση από μια δίαιτα με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη σε μια δίαιτα με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, ακόμη και κατά την ώριμη ηλικία, μπορεί να προστατεύσει από την ανάπτυξη της ηλικιακής εκφύλισης της ωχράς κηλίδας.

Είναι αλήθεια ότι τα ευρήματα από μελέτες σε ζώα μπορεί να είναι δύσκολο να μεταφραστούν στην κλινική πρακτική. Νεότερες μελέτες όμως σε ανθρώπους συμβάλλουν  σημαντικά στην κατανόηση των μηχανισμών που συνδέουν τη διατροφή και την ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας και αυτά τα ευρήματα πρέπει να αξιοποιηθούν ώστε να καταλήξουν οι επιστήμονες στις κατάλληλες οδηγίες.

Φωτογραφία: Peter Kaminski (CC BY 2.0)

An Eye to Health: Diet and Age-Related Macular Degeneration 2017

Περισσότερη ενημέρωση στη σελίδα μας: pathologia.eu

Θερμική εξάντληση ή Θερμοπληξία; Μάθε και προφυλάξου!

Η θερμική εξάντληση και η θερμοπληξία είναι δύο δυνητικά σοβαρές καταστάσεις που είναι αποτέλεσμα της υπερβολικής έκθεσης σε υψηλές θερμοκρασίες. Συνήθως συμβαίνουν κατά τη διάρκεια ενός κύματος καύσωνα, αλλά μπορεί να είναι αποτέλεσμα πολύ έντονης σωματικής άσκησης.

  • Κατά την θερμική εξάντληση η θερμοκρασία του σώματος ανεβαίνει σημαντικά και ξεκινά η απώλεια υγρών και αλάτων από το σώμα, γεγονός που οδηγεί στα συμπτώματα που αναφέρονται παρακάτω καθώς και ένα γενικότερο αίσθημα αδιαθεσίας.
  • Στη θερμοπληξία οι ομοιοστατικοί μηχανισμοί του σώματος αδυνατούν να διατηρήσουν χαμηλή τη θερμοκρασία με αποτέλεσμα αυτή να ανεβαίνει σε επικίνδυνα επίπεδα. Όταν για το γεγονός αυτό ευθύνεται η υπερβολική έκθεση στον ήλιο, αυτό ονομάζεται ηλίαση.

Η θερμοπληξία είναι σπανιότερη, αλλά πιο επικίνδυνη για την υγεία. Μπορεί να προκαλέσει βλάβες στον εγκέφαλο, την καρδία, τους πνεύμονες, το ήπαρ και τα νεφρά και μπορεί δυνητικά να είναι απειλητική για τη ζωή.

Αν η θερμική εξάντληση δεν αντιμετωπιστεί γρήγορα μπορεί να οδηγήσει σε θερμοπληξία.

Συμπτώματα

Η θερμική εξάντληση και η θερμοπληξία μπορούν να έχουν γρήγορη εξέλιξη (μέσα σε λίγα λεπτά) ή να εμφανιστούν σταδιακά σε διάστημα ωρών ή ημερών.

Τα συμπτώματα της θερμικής εξάντλησης περιλαμβάνουν:

  • Αίσθημα κόπωσης και αδυναμία
  • Ίλιγγο και λιποθυμικές τάσεις
  • Μείωση της αρτηριακής πίεσης
  • Κεφαλαλγία
  • Μυϊκές κράμπες
  • Αίσθημα ασθενείας
  • Έντονη εφίδρωση
  • Έντονη δίψα
  • Ταχυκαρδία
  • Μειωμένη ούρηση με σκουρόχρωμα ούρα

Αν τα συμπτώματα αυτά δεν αντιμετωπιστούν μπορεί να εξελιχθούν σε θερμοπληξία, τα συμπτώματα της οποίας περιλαμβάνουν σύγχυση, αποπροσανατολισμό, κρίσεις και απώλεια συνείδησης.

Τι μπορείτε να κάνετε

Αν παρατηρήσετε ότι κάποιος έχει συμπτώματα θερμικής εξάντλησης, πρέπει να κάνετε τις ακόλουθες ενέργειες:

  • Μεταφέρετέ τους σε ένα δροσερό μέρος – κατά προτίμηση σε ένα δωμάτιο με κλιματισμό ή τουλάχιστον σε σκιά
  • Αφαιρέστε περιττά ρούχα με σκοπό όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό δέρματος να είναι εκτεθειμένο
  • Μειώστε τη θερμοκρασία του δέρματος – χρησιμοποιείστε ό,τι έχετε διαθέσιμο γι’ αυτό το σκοπό, όπως ένα βρεγμένο σφουγγάρι ή πανί, κρύα επιθέματα γύρω από το λαιμό και τις μασχάλες ή σκεπάστε τους με μία κρύα, βρεγμένη πετσέτα
  • Κάντε αέρα στο δέρμα τους όταν είναι βρεγμένο – αυτό θα βοηθήσει το νερό να εξατμιστεί, κάτι το οποίο βοηθά στην πτώση της θερμοκρασίας
  • Δώστε τους υγρά – κατά προτίμηση νερό, χυμό φρούτων ή κάποιο αναψυκτικό ποτό

Μείνετε μαζί τους μέχρι να νιώσουν καλύτερα. Οι περισσότεροι άνθρωποι παρουσιάζουν βελτίωση μέσα σε περίπου 30 λεπτά.

Αν το άτομο χάσει τις αισθήσεις του, τοποθετήστε το άμεσα σε θέση ανάνηψης μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο. Αν πάθει κρίση, απομακρύνετε τα αντικείμενα που πιθανώς να βρίσκονται γύρω του για να αποφευχθούν τραυματισμοί.

Πότε να αναζητήσετε ιατρική βοήθεια

Η σοβαρή θερμική εξάντληση και η θερμοπληξία απαιτούν άμεση θεραπεία σε νοσοκομείο.

Καλέστε το 166 αν:

  • Τα συμπτώματα δεν παρουσιάσουν βελτίωση μέσα σε 30 λεπτά
  • Εμφανιστούν σοβαρά συμπτώματα όπως απώλεια συνείδησης, σύγχυση και κρίσεις

Συνεχίστε τις παραπάνω ενέργειες μέχρι να φτάσει το ασθενοφόρο. Αν τα συμπτώματα βελτιωθούν με τις παραπάνω ενέργειες αλλά συνεχίζετε να ανησυχείτε γι’ αυτά επικοινωνήστε με το γιατρό σας.

Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο

Οποιοσδήποτε μπορεί να πάθει θερμική εξάντληση ή θερμοπληξία σε ένα κύμα καύσωνα ή κατά τη διάρκεια έντονης άσκησης σε ζεστό καιρό. Ωστόσο, κάποιες ομάδες κινδυνεύουν ιδιαίτερα. Αυτές περιλαμβάνουν:

  • Ηλικιωμένους
  • Βρέφη και παιδιά
  • Ασθενείς με χρόνιες παθήσεις όπως διαβήτη ή κάποια καρδιακή ή πνευμονική νόσο
  • Ασθενείς που είναι ήδη αφυδατωμένοι (για παράδειγμα λόγω γαστρεντερίτιδας)
  • Άτομα που ασκούνται έντονα για μεγάλα χρονικά διαστήματα όπως στρατιωτικοί, αθλητές, ορειβάτες και εργάτες

Οι πιθανότητες θερμικής εξάντλησης αυξάνονται αν είστε αφυδατωμένοι, αν βρίσκεστε σε χώρο με κακό εξαερισμό ή αν φοράτε εφαρμοστά, περιοριστικά ρούχα.

Κάποια φάρμακα αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης θερμικής εξάντλησης ή θερμοπληξίας όπως:

  • τα διουρητικά
  • τα αντισταμινικά
  • οι β-αποκλειστές
  • τα ανιψυχωσικά

Πώς να αποφύγετε τη θερμική εξάντληση και τη θερμοπληξία

Η θερμική εξάντληση και η θερμοπληξία μπορούν να προληφθούν με την εφαρμογή μερικών απλών οδηγιών σε περιόδους καύσωνα. Ενημερωθείτε για την πρόγνωση του καιρού για να ξέρετε πότε θα υπάρχουν επικίνδυνες θερμοκρασίες.

Αποφύγετε την έκθεση στη ζέστη
  • Αποφύγετε τον ήλιο από τις 11 το πρωί μέχρι τις 3 το απόγευμα
  • Αν πρέπει να βγείτε έξω, προσπαθήστε να περπατάτε υπό σκιά, χρησιμοποιήστε αντηλιακό και φορέστε ένα καπέλο
  • Αποφύγετε την έντονη φυσική άσκηση
  • Φορέστε ανοιχτόχρωμα, φαρδιά, βαμβακερά ρούχα

Αν πρέπει να ταξιδέψετε στο εξωτερικό σε μία χώρα με ζεστό κλίμα, προσέξτε ιδιαίτερα τις πρώτες μέρες μέχρι να συνηθίσετε τη θερμοκρασία.

Διατηρήστε τη θερμοκρασία του σώματος χαμηλή
  • Πίνετε συχνά νερό και κρύα αναψυκτικά και αποφύγετε την κατανάλωση αλκοόλ, καφεΐνης και ζεστών ποτών
  • Τρώτε κρύα φαγητά, ειδικά σαλάτες και φρούτα με υψηλή περιεκτικότητα σε νερό
  • Κάντε ένα κρύο μπάνιο
  • Ψεκάστε νερό στο δέρμα ή στα ρούχα σας ή βάλτε ένα βρεγμένο πανί στον αυχένα σας

Αν δεν ουρείτε συχνά και τα ούρα σας έχουν σκούρο χρώμα, αυτό αποτελεί σημάδι ότι έχετε αφυδάτωση και πρέπει να πίνετε περισσότερο νερό.

Μείνετε σε δροσερό χώρο
  • Κλείστε τα παράθυρα και τις κουρτίνες που βλέπει ο ήλιος το πρωί, αλλά ανοίξτε τα το βράδυ που πέφτει η θερμοκρασία
  • Αν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, παραμείνετε στα πιο κρύα δωμάτια του σπιτιού ιδιαίτερα το βράδυ όταν πρέπει να κοιμηθείτε
  • Χρησιμοποιήστε ανεμιστήρες
  • Κλείστε τα περιττά φώτα και τις ηλεκτρικές συσκευές γιατί είναι πηγές θερμότητας
  • Βάλτε τις γλάστρες μέσα στο σπίτι καθώς ψύχουν τον αέρα

Η μόνωση των τοίχων του σπιτιού σας μπορεί να βοηθήσει μακροπρόθεσμα γιατί διατηρεί τη θερμότητα μέσα στο σπίτι όταν έχει κρύο και την κρατάει έξω όταν έχει ζέστη. Το βάψιμο των εξωτερικών τοίχων του σπιτιού με ανοιχτό, ανακλαστικό χρώμα μπορεί επίσης να βοηθήσει.

Μεριμνήστε για τα αγαπημένα σας πρόσωπα
  • Σιγουρευτείτε ότι τα ηλικιωμένα, ασθενή ή πολύ νεαρά άτομα της οικογένειάς σας βρίσκονται σε κατάλληλες συνθήκες
  • Δεν πρέπει να αφήνετε μωρά, ηλικιωμένους ή παιδιά μόνα τους στο αυτοκίνητο
  • Αν έχετε ασθενείς ή ηλικιωμένους γείτονες ή φίλους μεριμνήστε για την υγεία τους καθημερινά κατά τη διάρκεια ενός καύσωνα
  • Επαγρυπνείτε και καλέστε ένα γιατρό αν κάποιος δεν νιώθει καλά ή χρειάζεται περεταίρω βοήθεια

 

NHS Choices

 

Για περισσότερη ενημέρωση για πολλά ακόμα ενδιαφέροντα θέματα: pathologia.eu

Το αγγειακό γήρας δεν είναι αναπόφευκτο!

Οι ηλικιωμένοι που αποφεύγουν τους παράγοντες κινδύνου για τις καρδιακές παθήσεις, όπως την παχυσαρκία και το διαβήτη, μπορεί να είναι σε θέση να διατηρήσουν τα αιμοφόρα αγγεία τους σε εξαιρετική υγεία – αντίστοιχα με τα αγγεία ενός 29χρονου!- σύμφωνα με μία νέα έρευνα.

«Η υπέρταση και η αγγειακή δυσκαμψία είναι αναπόφευκτες συνέπειες της γήρανσης», είπαν οι ερευνητές. Στην παρούσα μελέτη, λοιπόν, αποφάσισαν να ερευνήσουν αν η σχετιζόμενη με την ηλικία έκπτωση της αγγειακής λειτουργίας μπορεί να αποφευχθεί.

Μελέτησαν, λοιπόν, δεδομένα από 3,196 ενήλικες ηλικίας 50 ετών και άνω για να διαπιστώσουν με ποιον τρόπο η διαδικασία της αγγειακής γήρανσης (μειωμένη ελαστικότητα στα αιμοφόρα αγγεία) επηρεάζεται από επτά παράγοντες κινδύνου για τις καρδιακές παθήσεις:

  • την υπέρταση
  • την αυξημένη χοληστερόλη
  • το υψηλό σάκχαρο στο αίμα
  • την αδράνεια
  • την κακή διατροφή
  • την παχυσαρκία
  • το κάπνισμα

Αποδείχθηκε ότι οι ηλικιωμένοι που απέφυγαν τουλάχιστον 6 από τους 7 αυτούς παράγοντες κινδύνου είχαν 10 φορές περισσότερες πιθανότητες να έχουν υγιή αγγεία σε σχέση με όσους είχαν αποφύγει μόνο 1 από αυτούς τους παράγοντες.

«Ειδικά η διατήρηση ενός υγιούς σωματικού βάρους και η πρόληψη του διαβήτη είναι οι πιο σημαντικοί παράγοντες», δήλωσε ο διευθυντής της μελέτης. «Οι παράγοντες αυτοί είναι οι πλέον σημαντικοί λόγω της αυξημένης φλεγμονής και των νευροορμονικών διαταραχών που συνδέονται με την παχυσαρκία και το διαβήτη».

Κανένας από τους συμμετέχοντες δεν έπασχε από καρδιαγγειακή νόσο όταν εντάχθηκαν στη μελέτη, αλλά αφού οι ερευνητές παρακολούθησαν τους μισούς από αυτούς για τουλάχιστον 9,6 χρόνια, οι 391 εμφάνισαν κάποια καρδιακή πάθηση. Οι ηλικιωμένοι με υγιείς αρτηρίες είχαν 55% μικρότερη πιθανότητα να αναπτύξουν καρδιακές παθήσεις σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Συνολικά, σε 566 συμμετέχοντες (σχεδόν 18%), παρατηρήθηκε υγιής αγγειακή γήρανση.

Ο τρίτος σημαντικότερος παράγοντας για τη διατήρηση της αγγειακής υγείας, μετά την παχυσαρκία και το διαβήτη, ήταν η διατήρηση της χοληστερόλης σε υγιή επίπεδα.

Οι υπόλοιποι παράγοντες κινδύνου για τις καρδιακές παθήσεις, όπως το κάπνισμα, η διατροφή και η άσκηση, δεν αποδείχθηκε ότι σχετίζονται άμεσα με την υγιή αγγειακή γήρανση.

Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι ένα σύνολο αποφάσεων που αφορά τον τρόπο ζωής μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την υγεία των αγγείων, ακόμα και στην τρίτη ηλικία. Επιπλέον, για τους ασθενείς που έχουν υγιή αγγεία, η μελέτη αυτή αποτελεί επιβεβαίωση ότι πρέπει να συνεχίσουν να αποφεύγουν τους παράγοντες κινδύνου και στο μέλλον.

Η διατήρηση ενός υγιούς σωματικού βάρους, η φυσική άσκηση και η διακοπή του καπνίσματος καθώς και η χρήση φαρμάκων για τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και των λιπιδίων (σε όποιους χρειάζεται) αποτελούν συνήθειες που βοηθούν σημαντικά στη διατήρηση της αγγειακής υγείας σε όλες τις ηλικίες.

 

Hypertension 2017.

Λοιμώξεις στην τρίτη ηλικία

Την επόμενη φορά που κάποιο αγαπημένο πρόσωπο της τρίτης ηλικίας, σας πει ότι δεν νιώθει καλά ή αναφέρει μια σειρά από αόριστα συμπτώματα, μην το υποτιμήσετε . Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πάσχει από κάποια λοίμωξη.

Η διάγνωση και θεραπεία των λοιμώξεων στους ηλικιωμένους είναι ιδιαίτερα δύσκολη γιατί τα συμπτώματα τους είναι συχνά ήπια και άτυπα.

Σύμφωνα με τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας μέχρι το 2020, το 16.3% του συνόλου των ασθενών θα αποτελείται από άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών. Οι λοιμώξεις σχετίζονται με αυξημένη νοσηρότητα και θνητότητα στα υπερήλικα άτομα και ενοχοποιούνται για το 30% των θανάτων αυτής της ηλικίας ομάδας , καταλαμβάνουν δε την πρώτη θέση σε άτομα άνω των 70 ετών. Επιδημιολογικές μελέτες λένε επίσης ότι το 10% των ηλικιωμένων που επισκέπτονται τα τμήματα επειγόντων περιστατικών έχουν πυρετό ενώ το 65% των ασθενών με σήψη είναι ηλικιωμένοι ασθενείς.

Τα άτομα της τρίτης ηλικίας διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από τις λοιμώξεις σε σχέση με τους νεότερους ενήλικες. Αρκεί να αναφέρουμε ότι έχουν 3 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν από πνευμονία και 5-10 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν από ουρολοίμωξη .

Είναι επίσης αρκετά συχνό για τους ηλικιωμένους να παρουσιάζουν λοίμωξη πριν από την έξαρση μιας χρόνιας πάθησης ή κατά τη διάρκεια αυτής. Τυπικό παράδειγμα είναι οι ασθενείς που πάσχουν από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και νοσούν παράλληλα από πνευμονία. Ο βήχας και η δυσκολία στην αναπνοή είναι κοινά στις δύο νόσους και μπορεί να συμβαίνουν ταυτόχρονα. Η πνευμονία επίσης μπορεί να οδηγήσει στην οξεία παρόξυνση της καρδιακής ανεπάρκειας.

Τα στοιχεία αυτά καθιστούν την έγκαιρη και έγκυρη διάγνωση και θεραπεία των λοιμώξεων στους ηλικιωμένους επιτακτική.

Οι συνηθέστερες λοιμώξεις αφορούν κυρίως στο ουροποιητικό, το αναπνευστικό και το γαστρεντερικό σύστημα. Συχνές είναι επίσης οι λοιμώξεις του δέρματος και των μαλακών μορίων. Ιδιαιτέρως σοβαρή εκδήλωση όλων αυτών των λοιμώξεων μπορεί να είναι η βακτηριαιμία, που αφορά την ανεύρεση του υπεύθυνου μικροοργανισμού στο αίμα.

Πώς μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε ότι ένας ηλικιωμένος πάσχει από κάποια λοίμωξη; Αρκεί να παρατηρήσετε μερικά από τα παρακάτω συμπτώματα:

  • Σημαντική διαφορά στην ικανότητά του να επιτελεί τις καθημερινές του εργασίες
  • Συχνές ανεξήγητες πτώσεις
  • Αλλαγή στη βασική του θερμοκρασία
  • Ταχυκαρδία
  • Μειωμένη πρόσληψη υγρών και ελάττωση της διούρησης
  • Μεταβολή της ψυχοδιανοητικής του κατάστασης, σύγχυση
  • Μειωμένη όρεξη
  • Αίσθημα γενικευμένης αδυναμίας και καταβολής

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι τα κλασσικά συμπτώματα μίας λοίμωξης (ο πυρετός και η λευκοκυττάρωση) μπορεί να μην είναι παρόντα σε ένα ποσοστό 20-30% των ηλικιωμένων.

Η αξιολόγηση του πυρετού επίσης, διαφέρει στην τρίτη ηλικία και αφορά τη μεταβολή της θερμοκρασίας τους πάνω από 1,1°C από το φυσιολογικό. Επιπλέον η υποθερμία δεν είναι σπάνιο σύμπτωμα σε σοβαρές λοιμώξεις.

Σε αντίθεση με τους νεότερους ενήλικες όπου ο πυρετός συνήθως αποδίδεται σε ιογενείς λοιμώξεις στους ηλικιωμένους συνήθως συνδέεται με βαριές βακτηριακές λοιμώξεις που χρήζουν συνήθως επείγουσας νοσοκομειακής αντιμετώπισης.

Παράγοντες κινδύνου για λοίμωξη στην τρίτη ηλικία

  • Πολλαπλές συνυπάρχουσες υποκείμενες παθήσεις
  • Πολυφαρμακία
  • Αλλαγές στο ανοσοποιητικό σύστημα που έχουν ως αποτέλεσμα μείωση της λειτουργίας των Τ-λεμφοκυττάρων και της κυτταρικής ανοσίας
  • Διαβίωση σε οίκους ευγηρίας και κλινικές χρόνιων νοσημάτων. Στις εγκαταστάσεις αυτές φαίνεται ότι μεταδίδονται συχνότερα και ευκολότερα λοιμώξεις από παθογόνα ανθεκτικά σε αντιβιοτικά
  • Ξένα σώματα όπως είναι οι ουροκαθετήρες, οι φλεβικοί καθετήρες, οι σωλήνες σίτισης και οι τραχειοστομίες ανευρίσκονται συχνότερα στους ηλικιωμένους. Η ύπαρξη τους μειώνει  την ικανότητα ανοσιακής απάντησης του οργανισμού και επιτρέπει στα βακτηρίδια να εισέρχονται ευκολότερα.
  • Υποσιτισμός
Πυρετός και άλλα νοσήματα

Ο πυρετός μπορεί να οφείλεται και σε άλλες σοβαρές παθήσεις (10% των περιπτώσεων):

  • Αυτοάνοσα νοσήματα
  • Παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα
  • Νεοπλασματικές διαταραχές
  • Περιβαλλοντικοί παράγοντες
  • Ανεπιθύμητες ενέργειες φαρμάκων

Συχνότερα απαντώμενες λοιμώξεις στην τρίτη ηλικία

Ουρολοιμώξεις

Οι ουρολοιμώξεις περιλαμβάνουν ένα μεγάλο φάσμα λοιμώξεων όπως είναι η ασυμπτωματική βακτηριουρία και η κυστίτιδα μέχρι πυελονεφρίτιδα και ουροσήψη.

Αφορούν το 5-30% των ηλικιωμένων με το ποσοστό αυτό να αυξάνεται με την ηλικία.

Οι αλλαγές που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της γήρανσης σε ανατομικό και λειτουργικό επίπεδο, αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης ουρολοίμωξης. ΟΙ κυριότερες είναι :

  • Η υπερτροφία του προστάτη στους άντρες και άλλες καταστάσεις αποφρακτικής ουροπάθειας.
  • Αλλαγές στην κολπική χλωρίδα που σχετίζονται με την εμμηνόπαυση στις γυναίκες
  • Αυξημένα ποσοστά ακράτειας
  • Ιστορικό ουρολογικών επεμβάσεων
  • Υψηλότερα ποσοστά καθετηριασμού
  • Συνυπάρχουσες παθήσεις
  • Φάρμακα που επηρεάζουν τη λειτουργία της ουροδόχου κύστης

Οι ηλικιωμένοι συχνά παρουσιάζουν άτυπα συμπτώματα ουρολοίμωξης όπως είναι η κακουχία, η απώλεια όρεξης, η αδυναμία και οι διαταραχές της νοητικής λειτουργίας.

Το παραλήρημα και η έκπτωση της λειτουργικότητας είναι τα πρώτα συμπτώματα της βακτηριαιμίας που οφείλεται σε ουρολογικά αίτια.

Οι εξετάσεις αίματος και η καλλιέργεια ούρων θέτουν τη διάγνωση.

Για τους ηλικιωμένους με πυελονεφρίτιδα συνίσταται φαρμακευτική αγωγή με κατάλληλα αντιβιοτικά για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Πνευμονία

Παρά την πρόοδο της ιατρικής επιστήμης και την ανακάλυψη ισχυρών αντιβιοτικών η θνητότητα της πνευμονίας παραμένει υψηλή στα άτομα της τρίτης ηλικίας.

Ο συνδυασμός πνευμονίας μετά από γρίπη αποτελεί την 6η συχνότερη αιτία θανάτου.

Επιπλέον η πνευμονία είναι η δεύτερη πιο κοινή αιτία λοίμωξης και βακτηριαιμίας στα άτομα που διαβιώνουν σε οίκους ευγηρίας.

Παράγοντες που σχετίζονται με την γήρανση του αναπνευστικού συστήματος όπως είναι οι αλλαγές στη χωρητικότητα και λειτουργικότητα των πνευμόνων, η ευκολότερη εισρόφηση βακτηριδίων που βρίσκονται στο φάρυγγα και η αναποτελεσματική απόχρεμψη των βρογχικών εκκρίσεων καθιστούν τους ηλικιωμένους ευάλωτους σε λοιμώξεις του αναπνευστικού.

Αίτια

  • Στρεπτόκοκκος της πνευμονίας (Streptococcus pneumoniae), γνωστός και ως πνευμονιόκοκκος.
    Παραμένει το συχνότερο αίτιο πνευμονίας. Απομονώνεται συχνότερα από τις καλλιέργειες πτυέλων. Η πλέον σοβαρή εκδήλωση του είναι η λεγόμενη διηθητική πνευμονιοκοκκική νόσος.
  • Αιμόφιλος της ινφλουέντζας (Haemophilus influenza)
    Εκδηλώνεται συχνότερα σε άρρενες ασθενείς με χρόνια πνευμονική νόσο και συνοδεύεται από την παρουσία παραγωγικού βήχα.

Παθογόνα όπως τα χλαμύδια της πνευμονίας, το μυκόπλασμα και η λεγιονέλλα αποτελούν αιτία πνευμονίας σε περίπου 15% των περιπτώσεων, ποσοστό πολύ μικρότερο σε σχέση με τους νεότερους ενήλικες.

Τα gram-αρνητικά και τα αναερόβια παθογόνα είναι πιο σπάνια και ανευρίσκονται σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς.

Η πνευμονία της κοινότητας μετά από γρίπη οφείλεται συνήθως στον χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο.

Ο παραγωγικός βήχας και ο πυρετός είναι τα συνηθέστερα συμπτώματα των λοιμώξεων του αναπνευστικού. Άλλες κλινικές εκδηλώσεις είναι

  • θωρακικό άλγος που επιτείνεται με τις αναπνευστικές κινήσιες
  • δύσπνοια, ταχύπνοια, ταχυκαρδία

Στους ηλικιωμένους κυριαρχούν τα μη ειδικά συμπτώματα όπως είναι η κακουχία, το κοιλιακό άλγος, οι έμετοι, η διάρροια, η ανορεξία και η κεφαλαλγία και η έκπτωση του επιπέδου συνείδησης.

Η διάγνωση της πνευμονίας είναι κλινική, εργαστηριακή και ακτινολογική και η θεραπεία της στους ηλικιωμένους απαιτεί συνήθως την ενδοφλέβια χορήγηση ευρέως φάσματος αντιβιοτικών.

Βακτηριαιμία

Η ανεύρεση ενός παθογόνου στο αίμα ηλικιωμένου ασθενούς με λοίμωξη αποτελεί ένδειξη σοβαρής νόσου, απαιτεί άμεση νοσηλεία και θεραπευτική αντιμετώπιση.

Παράγοντες κινδύνου βακτηριαιμίας:

  • Ηλικία
  • Συνυπάρχουσες παθήσεις π.χ. Διαβήτης, Καρδιαγγειακή νόσος, Νευροψυχιατρική νόσος, Κακοήθεια, Εγκεφαλικό επεισόδιο, Πρόσφατη χειρουργική επέμβαση

Οι ηλικιωμένοι ασθενείς με διαβήτη έχουν διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης βακτηριαιμίας σε σχέση με τους μη διαβητικούς.

Αν και ο πυρετός συχνά θεωρείται ένα από τα βασικά συμπτώματα της, μελέτες έχουν δείξει ότι αρκετές βακτηριαιμίες δεν συνοδεύονται από πυρετική κίνηση. Τα συνήθη συμπτώματα της βακτηριαιμίας στους ηλικιωμένους αποτελούν οι διαταραχές στην νοητική κατάσταση, η σύγχυση, η αδυναμία, οι πτώσεις και μείωση των γνωστικών λειτουργιών.

Οι λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος είναι υπεύθυνες συνολικά για το 25-55% των περιπτώσεων βακτηριαιμίας σε ηλικιωμένους. Η βακτηριαιμία σε ηλικιωμένους ασθενείς συνδέεται με υψηλά ποσοστά θνητότητας. Τα ποσοστά αυτά κυμαίνονται από 20-37% στις περισσότερες έρευνες.

Ενδοκοιλιακές λοιμώξεις
  • Εκκολπωματίτιδα
    φλεγμονώδης επιπλοκή που αναπτύσσεται στο 1-3% των ατόμων που παρουσιάζουν εκκολπώματα
  • Κολίτιδα από Clostridium difficile
    Προσβάλει πιο συχνά ηλικιωμένους που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και μονάδες μακροχρόνιας περίθαλψης και λαμβάνουν αντιβιοτικά για μεγάλο χρονικό διάστημα
  • Οξεία χολοκυστίτιδα
  • Σκωληκοειδίτιδα
  • Ειλεός του λεπτού ή του παχέως εντέρου
Λοιμώξεις του δέρματος και των μαλακών μορίων
  • Κυτταρίτιδα/ Ερυσίπελας
  • Έλκη εκ κατακλίσεως
  • Έρπης Ζωστήρ
  • Σταφυλοκοκκικές λοιμώξεις από MRSA( χρυσίζων σταφυλόκοκκος ανθεκτικός στη μεθικιλλίνη)

Συμπερασματικά η εκτίμηση και η διαχείριση του ηλικιωμένου ασθενούς με λοίμωξη είναι αρκετά δύσκολη.

Οι ηλικιωμένοι συχνά δεν παρουσιάζουν τυπική συμπτωματολογία, επομένως ο γιατρός πρέπει να δώσει έμφαση σε μη ειδικά συμπτώματα όπως η σύγχυση και η μειωμένη λειτουργικότητα.

Διατρέχουν επίσης μεγάλο κίνδυνο λοίμωξης από ανθεκτικούς μικροοργανισμούς, κάτι που καθιστά απαραίτητη την ορθή επιλογή αντιβιοτικών από εξειδικευμένο ιατρό, συνεκτιμώντας την πιθανότητα αλληλεπιδράσεων με τα υπόλοιπα φάρμακά τους.

Εξαιρετικής σημασίας είναι η εφαρμογή μέτρων ενίσχυσης του ανοσοποιητικού συστήματος όπως είναι η ισορροπημένη διατροφή, η καθημερινή άσκηση, η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους, και η αποφυγή ψυχικής και σωματικής καταπόνησης. Απαραίτητη είναι επίσης η περιοδική προληπτική εξέταση των ηλικιωμένων και η διενέργεια όλων των απαραίτητων εμβολίων που προβλέπονται από το εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμού για αυτή την ηλικιακή ομάδα.

Διαβήτης και Τρίτη Ηλικία

Επιδημιολογία 

Ο σακχαρώδης διαβήτης, μια παγκόσμια επιδημία με εντυπωσιακή αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες, υπολογίζεται από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας ότι έχει προσβάλει περισσότερα από 415 εκατομμύρια άτομα στον κόσμο, περίπου το 8,5 % του παγκόσμιου πληθυσμού. Από αυτά τα άτομα το μεγαλύτερο ποσοστό, αφορά άτομα άνω των 65 ετών, δηλαδή τον «ηλικιωμένο» πληθυσμό. Ο μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων ατόμων με διαβήτη αντανακλά τη γενική αύξηση του διαβήτη που παρατηρείται σε όλες τις ηλικιακές ομάδες σε διάστημα τριών δεκαετιών  και αναμένεται να διπλασιαστεί τις επόμενες δύο δεκαετίες. Η Διεθνής Ομοσπονδία Διαβήτη τονίζει ότι το 2040 θα υπάρχουν 642 εκατομμύρια ατόμων με διαβήτη και οι μισοί από τους πάσχοντες θα είναι άνω των 65 ετών. Ο αυξανόμενος αριθμός των ηλικιωμένων με πολλαπλές χρόνιες παθήσεις μπορεί να αποδοθεί στην πρόοδο της ιατρικής, η οποία έχει παρατείνει το μέσο όρο ζωής και έχει βελτιώσει τη διαχείριση των χρονίων παθήσεων.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με μια ανάλυση των συνταγών του ΕΟΠΥΥ, υπολογίζεται ότι περισσότερα από 720000 άτομα πάσχουν από διαβήτη, δηλαδή 7% του πληθυσμού, από τους οποίους 96% πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Οι ηλικιωμένοι (άνω των 65 ετών) με διαβήτη στην Ελλάδα υπολογίζονται σήμερα ότι είναι περισσότεροι από μισό εκατομμύριο.

Μηχανισμοί

Οι βιολογικοί μηχανισμοί που ενοχοποιούνται για την αύξηση του διαβήτη περιλαμβάνουν το συνδυασμό αυξημένης αντίστασης στην ινσουλίνη και εξασθενημένης έκκρισης ινσουλίνης. Η αντίσταση στην ινσουλίνη που σχετίζεται με την αύξηση της ηλικίας πιστεύεται ότι είναι αποτέλεσμα της αύξησης του λιπώδους ιστού,της σαρκοπενίας (μειωμένη μυϊκή μάζα) και της σωματικής αδράνειας.

Η μεγάλη πρόκληση της αντιμετώπισης του διαβήτη στους ηλικιωμένους είναι ότι η ασθένεια σπάνια εμφανίζεται χωρίς συνυπάρχουσες παθήσεις. Σχεδόν το 60% των ηλικιωμένων με διαβήτη έχει τουλάχιστον μία συνυπάρχουσα χρόνια πάθηση και το 40% έχει τέσσερις ή περισσότερες συνυπάρχουσες παθήσεις. Σε σύγκριση με τους ηλικιωμένους χωρίς διαβήτη, οι διαβητικοί διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για μικροαγγειακές και καρδιαγγειακές παθήσεις, γηριατρικές νόσους (όπως πτώσεις και άνοια) και υπογλυκαιμία .

Ο εντατικός έλεγχος του σακχαρώδη διαβήτη, όπως περιγράφεται στις κλασσικές γενικές οδηγίες, αφορά κυρίως άτομα νεαρής και μέσης ηλικίας. Στα άτομα αυτά επιδιώκουμε τιμές γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης κάτω από 7%. Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη είναι η εξέταση αίματος που πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε τρεις μήνες και δείχνει πώς είναι η ρύθμιση του σακχάρου. Οι οδηγίες για την πρόληψη των χρόνιων επιπλοκών του διαβήτη που απαιτεί αυστηρό έλεγχο, προκύπτουν από μελέτες στις οποίες είτε τα ηλικιωμένα άτομα παραλείπονται είτε περιλαμβάνονται άτομα χωρίς σοβαρές συνυπάρχουσες παθήσεις. Οι περισσότερες κλινικές δοκιμές διαχείρισης του διαβήτη ξεκινούν από τη λανθασμένη υπόθεση ότι όλοι οι ασθενείς μοιράζονται τους ίδιους στόχους για τη ρύθμιση του σακχάρου. Στην πραγματική ζωή όμως και καθώς οι ηλικιωμένοι με διαβήτη είναι όλο και περισσότεροι, οι νεότερες οδηγίες πρέπει να προσαρμόζονται στις ανάγκες και αυτών των ασθενών. Πράγματι την τελευταία δεκαετία οι οδηγίες για τη φροντίδα του διαβήτη από οργανισμούς υγείας και επιστημονικές εταιρείες επικεντρώνονται στην εξατομίκευση των στόχων και των θεραπευτικών σχημάτων, καθώς και στη βελτιστοποίηση της καθημερινής ποιότητας ζωής.

Ορισμένοι συγγραφείς επιστημονικών άρθρων διακρίνουν τους ηλικιωμένους ασθενείς σε τρεις μεγάλες ομάδες: εκείνους που είναι σχετικά υγιείς, εκείνους με επιβαρυμένο ιατρικό ιστορικό που αυτοεξυπηρετούνται με δυσκολία και εκείνους με πολύ σημαντική συνυπάρχουσα πάθηση και μειωμένη λειτουργικότητα. Έτσι ενώ στην πρώτη ομάδα οι γιατροί μπορούν να επιδιώξουν αυστηρούς στόχους και να χρησιμοποιήσουν περίπλοκα θεραπευτικά σχήματα, στη δεύτερη ομάδα και πολύ περισσότερο στην τρίτη, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν όλα τα αντιδιαβητικά φάρμακα και οι αυστηροί στόχοι μπορεί να αποβούν επικίνδυνοι για τη ζωή των ασθενών. Το όφελος από την επιδίωξη αυστηρών στόχων σ’ αυτές τις ομάδες είναι περιορισμένο ή ανύπαρκτο.

Υπογλυκαιμία

Η μεγαλύτερη ανησυχία των γιατρών που ασχολούνται με το διαβήτη των ηλικιωμένων είναι η υπογλυκαιμία. Παλαιότερα η υπογλυκαιμία εθεωρείτο απλά μια παρενέργεια των αντιδιαβητικών φαρμάκων. Σήμερα αποτελεί αντικείμενο κύριας έρευνας, τόσο όσον αφορά τη φυσιολογία και τους μηχανισμούς που την προκαλούν, όσο και τις επιπτώσεις της στην ποιότητα ζωής των ασθενών και στην γενικότερη υγεία τους. Έχει αποδειχθεί ότι η εντατική θεραπεία με ινσουλίνη μπορεί να τριπλασιάσει τις υπογλυκαιμίες και να προκαλέσει βαριές υπογλυκαιμίες, που απαιτούν τη βοήθεια άλλου ατόμου για να διορθωθούν. Ασθενείς που παθαίνουν βαριά υπογλυκαιμία μπορεί να μην επιζήσουν αν παραμείνουν αβοήθητοι. Τα ποσοστά εισαγωγής στο νοσοκομείο για υπογλυκαιμία υπερβαίνουν πλέον τα αντίστοιχα ποσοστά υπεργλυκαιμίας για τους ηλικιωμένους.

Ένας ασθενής με νεφρική ανεπάρκεια κινδυνεύει από υπογλυκαιμία πολύ περισσότερο από έναν άλλον με νεφρούς σχετικά υγιείς. Αυτό συμβαίνει γιατί η ινσουλίνη, είτε αυτή που παράγει ο ίδιος από το πάγκρεάς του αφού πάρει αντιδιαβητικό χάπι, είτε εκείνη που παίρνει με ένεση, καθαρίζεται στους νεφρούς. Αν οι νεφροί δεν λειτουργούν όπως πρέπει, η ινσουλίνη θα παραμείνει στο σώμα του και θα προκαλέσει υπογλυκαιμία, αν είναι περισσότερη από όση χρειάζεται. Άρα πρέπει να πάρει λιγότερη ινσουλίνη ή φάρμακα που προκαλούν σπανιότερα υπογλυκαιμίες.

Ως άλλο κλασσικό παράδειγμα αναφέρεται ο ηλικιωμένος με περιορισμένη όραση ή με αρχόμενη άνοια. Το άτομο αυτό έχει δυσκολία να χειριστεί τις ενέσεις ινσουλίνης ή να διαγνώσει επερχόμενη υπογλυκαιμία, πολύ περισσότερο να την αντιμετωπίσει σωστά, ιδίως μάλιστα όταν μένει μόνος. Στον ασθενή αυτόν δεν μπορεί να επιβάλει ο γιατρός του εντατική θεραπεία με πολλές ενέσεις ινσουλίνης, ακόμα και αν είναι ο μόνος τρόπος να ρυθμίσει αυστηρά το σάκχαρό του. Είτε ο ασθενής δεν θα εφαρμόσει τις οδηγίες του γιατρού, είτε, αν τις εφαρμόσει κατά γράμμα, μπορεί να πάθει βαριά υπογλυκαιμία και να πεθάνει αβοήθητος. Στο ασθενή αυτό δεν μπορούμε να απαιτήσουμε «πολύ καλές» τιμές σακχάρου και γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, ίσως μάλιστα ούτε πολύ συχνές μετρήσεις. Θα αρκεσθούμε σε μια μέτρια ρύθμιση με μία ή δύο ενέσεις ινσουλίνης μόνο ή σε συνδυασμό με φάρμακα που δεν προκαλούν υπογλυκαιμία. Ας είναι σ’ αυτούς τους ασθενείς η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη 7,5% ή ακόμα και 8%.

Ένα τρίτο παράδειγμα μπορεί να είναι ασθενής που βρίσκεται σε τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας ή σε τελικό στάδιο καρκίνου ή άνοιας. Είναι αυτονόητο ότι η αυστηρή ρύθμιση του σακχάρου δεν έχει σημαντικό όφελος στους ασθενείς αυτούς, καθώς η επιβίωσή τους δεν εξαρτάται από τη ρύθμιση του σακχάρου τους. Δίνουμε τόση μόνο ινσουλίνη όσο να μην εμφανισθούν οξείες επιπλοκές της υπεργλυκαιμίας (κώμα) και να περιορίσουμε την πολυουρία. και ανεχόμεθα τιμές γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης μέχρι και 8,5%, όπως αναφέρεται στις οδηγίες της Καναδικής Διαβητολογικής Εταιρείας.

Οι εύθραυστοι ηλικιωμένοι

Οι γηρίατροι έχουν αναγνωρίσει εδώ και καιρό ότι μερικοί ηλικιωμένοι ασθενείς φαίνεται να είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στις συνηθισμένες καθημερινές καταστάσεις, όπως για παράδειγμα να κατέβουν σκάλες ή να τρέξουν να προλάβουν το λεωφορείο. Αυτό το κλινικό σύνδρομο ονομάζεται αδυναμία ή ευθραυστότητα (frailty) και οφείλεται σε σωρευτικές εξασθενήσεις στα φυσιολογικά συστήματα του οργανισμού με την πάροδο του χρόνου. Οι δείκτες της αδυναμίας περιλαμβάνουν τη μειώση της σωματικής μάζας, τη δύναμη, την αντοχή, την ισορροπία, το περπάτημα και τη συνηθισμένη δραστηριότητα. Οι εύθραυστοι (frail) ηλικιωμένοι ασθενείς έχουν συχνά προβλήματα κίνησης και διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο πτώσεων, εισαγωγής σε νοσοκομείο και θανάτου. Οι ερευνητές έχουν επίσης διαπιστώσει ότι ο περιορισμός των καθημερινών δραστηριοτήτων είναι ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης θνησιμότητας.

Παρόμοιας βαρύτητας με την υπογλυκαιμία είναι και το βάρος των καθημερινών θεραπειών, μια υποτιμημένη πτυχή της ποιότητας ζωής. Η συσσώρευση καθηκόντων λήψης φαρμάκων, δίαιτας και προγραμμάτων άσκησης και η παρακολούθηση των συγκεντρώσεων γλυκόζης στο αίμα, σε συνδυασμό με τις θεραπευτικές αγωγές για τις υπόλοιπες συνυπάρχουσες παθήσεις, μπορεί να είναι εξουθενωτική.

Οδηγίες

Για όλους τους ανωτέρω λόγους, τα τελευταία 15 χρόνια, οι κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τη φροντίδα του διαβήτη από Ευρωπαϊκούς και Αμερικανικούς οργανισμούς έχουν πλέον υιοθετήσει όλες τις έννοιες της εξατομικευμένης ρύθμισης στόχων και της διαχείρισης της φροντίδας με στόχο τη μεγιστοποίηση της ποιότητας ζωής. Προτάθηκαν στόχοι της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης που εξαρτώνται από την ηλικία και τις συνυπάρχουσες παθήσεις του κάθε ηλικιωμένου. Για ηλικιωμένους ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 χωρίς άλλες σημαντικές παθήσεις ορισμένοι οργανισμοί προτείνουν τιμές μεταξύ των ποσοστών 7-7,5% ενώ για τους ιδιαίτερα ευπαθείς ηλικιωμένους (μη αυτάρκεις, με πολυσυστηματικές νόσους, με παρουσία ή όχι άνοιας που διαμένουν σε γηροκομεία) για τους οποίος ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας είναι σημαντικός και η πιθανότητα σημαντικής βελτίωσης με τη θεραπεία σχετικά χαμηλή ο στόχος τέθηκε στο 7,6-8,5%.

Elbert S Huang, BMJ 2016
Liatis S. et al, Diab. Res. Clin. Pract. 2016

Στην Ασπιρίνη λέμε ΝΑΙ!

Σε άτομα που έχουν υποστεί καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο ή που πάσχουν από καρδιαγγειακή νόσο, είναι γνωστό ότι η λήψη χαμηλής δόσης ασπιρίνης ημερησίως μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης άλλης καρδιακής προσβολής, εγκεφαλικού επεισοδίου ή θανάτου από καρδιαγγειακές παθήσεις. Δεδομένων των γνωστών πλεονεκτημάτων της ασπιρίνης για άτομα που ήδη πάσχουν από καρδιαγγειακές παθήσεις, οι ερευνητές διερεύνησαν εάν η λήψη ασπιρίνης μπορεί να έχει προστατευτική δράση σε άτομα που δεν έχουν πάσχουν από κάποια καρδιαγγειακή νόσο. Ανακάλυψαν λοιπόν ότι η ασπιρίνη μπορεί να έχει προστατευτική δράση όχι μόνο για τις καρδιακές παθήσεις, αλλά και για κάποιες μορφές καρκίνου!

Η χρήση φαρμάκων για την πρόληψη ασθενειών ή των επιπλοκών τους (πριν εμφανιστούν), ονομάζεται “πρωτογενής πρόληψη”. Στο παρόν άρθρο θα παρετεθούν στοιχεία για την έρευνα σχετικά με τη χρήση ασπιρίνης στην πρωτογενή πρόληψη καρδιαγγειακών παθήσεων και καρκίνου και για την αντιμετώπιση των πιθανών κινδύνων από τη χρήση της. Τέλος, θα αναφερθούν οι ομάδες που μπορούν να ωφεληθούν από τη χρήση ασπιρίνης για πρωτογενή πρόληψη.

Γιατί η ασπιρίνη έχει προληπτική δράση;

Οι πιο κοινές μορφές καρδιαγγειακής νόσου ξεκινούν όταν οι λιπαρές εναποθέσεις που ονομάζονται πλάκες σχηματίζονται στα τοιχώματα των αρτηριών σε όλο το σώμα. Μία καρδιακή προσβολή ή ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, συμβαίνει όταν μία από αυτές τις πλάκες διαλύεται και προκαλεί σχηματισμό θρόμβου αίματος. Ο θρόμβος αυτός στη συνέχεια εμποδίζει τη ροή του αίματος μέσω της αρτηρίας. Ως αποτέλεσμα, ο ιστός που αιματώνεται από την αρτηρία αυτή δεν λαμβάνει αρκετό αίμα ή οξυγόνο και καταστρέφεται ή νεκρώνεται.

Ο σχηματισμός θρόμβου μέσα σε μία από τις αρτηρίες που τροφοδοτούν τον καρδιακό μυ με αίμα (στεφανιαίες αρτηρίες), μπορεί να προκαλέσει καρδιακή προσβολή. Ομοίως, ο σχηματισμός θρόμβου μέσα σε μία από τις αρτηρίες που τροφοδοτούν τον εγκέφαλο με αίμα, μπορεί να προκαλέσει εγκεφαλικό επεισόδιο. Η ασπιρίνη έχει προληπτική δράση για την καρδιακή προσβολή και το εγκεφαλικό επεισόδιο, διότι μειώνει την πιθανότητα σχηματισμού θρόμβων αίματος στις αρτηρίες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι που έχουν ήδη υποστεί καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο πρέπει να παίρνουν ασπιρίνη καθημερινά. Τα άτομα που κινδυνεύουν από καρδιακή προσβολή μπορούν επίσης να επωφεληθούν από την ασπιρίνη λόγω της προληπτικής δράσης της για το σχηματισμό θρόμβων.

Για τον καρκίνο ο τρόπος που η ασπιρίνη έχει προληπτική δράση δεν είναι τόσο ξεκάθαρος. Οι ερευνητές υποψιάζονται ότι η ασπιρίνη μπορεί να επάγει την αυτοκαταστροφή των καρκινικών κυττάρων. Η ασπιρίνη μειώνει επίσης τη φλεγμονή, η οποία θεωρείται προκλητικός παράγοντας για τον καρκίνο.

Πρωτογενής πρόληψη καρδιαγγειακών παθήσεων

Εκτενείς και ιδιαίτερα ακριβείς μελέτες έδειξαν ότι σε άτομα που δεν έπασχαν από κάποια καρδιαγγειακή νόσο, η ασπιρίνη είχε τις ακόλουθες δράσεις:

  • Μείωσε τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής
  • Δεν είχε σημαντική επίδραση στον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου
  • Δεν είχε σημαντική επίδραση στον κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακές παθήσεις
  • Αύξησε τον κίνδυνο αιμορραγίας (συχνότερα στο στομάχι)

Πρωτογενής πρόληψη του καρκίνου

Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι η ασπιρίνη αποτρέπει τόσο την ανάπτυξη όσο και την εξάπλωση του καρκίνου του παχέος εντέρου και μειώνει τον κίνδυνο θανάτου από αυτόν. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι η ασπιρίνη μπορεί να προστατεύσει και από άλλες μορφές καρκίνου. Ωστόσο, τα αποτελέσματα από την προληπτική χρήση της ασπιρίνης γίνονται εμφανή μόνο μετά από διάρκεια χρήσης τουλάχιστον 5 ετών. Εδώ θα επικεντρωθούμε κυρίως στην έρευνα σχετικά με τις επιδράσεις της ασπιρίνης στον καρκίνο του παχέος εντέρου καθώς αυτός έχει αποτελέσει το αντικείμενο των περισσοτέρων ερευνών.

Καρκίνος του παχέος εντέρου – Οι μελέτες που εξέτασαν αν η ασπιρίνη θα μπορούσε να έχει προληπτική δράση για τον καρκίνο του παχέος εντέρου δεν είχαν ξεκάθαρα αποτελέσματα. Ωστόσο, αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι πολλές μελέτες δεν παρακολούθησαν τους εθελοντές για χρονική διάρκεια επαρκή για να διαπιστώσουν την προληπτική της δράση. Μια ανάλυση που εξέτασε τα δεδομένα από περισσότερους από 14.000 ανθρώπους που παρακολουθήθηκαν για 18 χρόνια διαπίστωσε ότι:

  • Η ασπιρίνη μείωσε τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου, αλλά μόνο μετά από 8-10 χρόνια καθημερινής χρήσης.
  • Όσο μεγαλύτερη ήταν η χρονική διάρκεια που οι εθελοντές έπαιρναν ασπιρίνη καθημερινά, τόσο μεγαλύτερη ήταν η προστατευτική της δράση.

Ασπιρίνη και κίνδυνος θανάτου από καρκίνο – Τα στοιχεία από αρκετές μελέτες δείχνουν ότι η μακροχρόνια χρήση ασπιρίνης μειώνει τον κίνδυνο θανάτου από οποιοδήποτε είδος καρκίνου, πιθανώς επειδή η ασπιρίνη μπορεί να σταματήσει την εξάπλωσή του. Αυτές οι μελέτες υποδεικνύουν ότι τα οφέλη από την προληπτική χρήση της ασπιρίνης γίνονται εμφανή μόνο μετά από μακροχρόνια καθημερινή χρήση της.

Ασπιρίνη και κίνδυνος οποιουδήποτε θανάτου – Τα δεδομένα από μια συλλογή μελετών που περιλαμβάνουν περίπου 100.000 άτομα υποδεικνύουν ότι η ασπιρίνη μπορεί να οδηγήσει σε έξι λιγότερους συνολικούς θανάτους ανά 1000 άτομα που υποβάλλονται σε θεραπεία για 10 χρόνια.

Κίνδυνοι και ανεπιθύμητες ενέργειες της ασπιρίνης

Αιμορραγία – Η κύρια ανεπιθύμητη ενέργεια της ασπιρίνης είναι η εσωτερική αιμορραγία. Τις περισσότερες φορές, προκαλεί αιμορραγία στο γαστρεντερικό σωλήνα (κυρίως το στομάχι και το λεπτό έντερο) που συνήθως δεν είναι θανατηφόρα. Ωστόσο, η αιμορραγία μπορεί να συμβεί και σε άλλα σημεία του σώματος, με την εγκεφαλική αιμορραγία να είναι η πιο σοβαρή.

Ο κίνδυνος αιμορραγίας κατά τη λήψη ασπιρίνης δεν είναι ο ίδιος για όλους. Μερικοί άνθρωποι, όπως αυτοί με πεπτικά έλκη (έλκη στο στομάχι ή το λεπτό έντερο), είναι πιο επιρρεπείς σε αιμορραγία από άλλους.

Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο ενός ατόμου να έχει γαστρεντερική αιμορραγία ενώ παίρνει ασπιρίνη περιλαμβάνουν:

  • Έχει ιστορικό πεπτικών ελκών
  • Είναι 65 ετών ή μεγαλύτερος
  • Να λαμβάνει υψηλές δόσεις φαρμάκων που ονομάζονται μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, όπως ναπροξένη ή ιβουπροφαίνη, που χρησιμοποιούνται συχνά για τη θεραπεία της αρθρίτιδας και άλλων αιτίων χρόνιου πόνου.
  • Χρήση φαρμάκων που ονομάζονται κορτικοστεροειδή σε χάπι ή ενέσιμη μορφή
  • Χρήση αντιπηκτικών φαρμάκων, όπως η βαρφαρίνη, η δαμπιγκατράνη, η απιξαμπάνη ή η ριβαροξαβάνη.

Ευαισθησία στην ασπιρίνη – Μια πολύ μικρή ομάδα ατόμων δεν μπορεί να πάρει ασπιρίνη λόγω υπερευαισθησίας στο φάρμακο. Αυτή συνήθως εκδηλώνεται με αναπνευστικά συμπτώματα, όπως ο ρινικός ερεθισμός ή το άσθμα, αλλά μπορεί επίσης να εκδηλωθεί ως κνίδωση ή πρήξιμο.

Δοσολογία

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι τα προστατευτικά οφέλη της ασπιρίνης για τις καρδιαγγειακές παθήσεις εμφανίζονται σε δόσεις από 75 έως 100mg ημερησίως. Για την πρόληψη του καρκίνου, η βέλτιστη δόση είναι ασαφής, αλλά γνωρίζουμε ότι ο κίνδυνος αιμορραγίας ανεβαίνει καθώς αυξάνεται η δόση. Συμπερασματικά, προτείνουμε στους ανθρώπους που χρησιμοποιούν ασπιρίνη για πρωτογενή πρόληψη να παίρνουν 75 έως 100mg ημερησίως.

Σε ποιους πρέπει να χορηγείται ασπιρίνη για πρωτογενή πρόληψη;

Συνοπτικά, αρκετές μελέτες υποδεικνύουν ότι η καθημερινή χαμηλή δόση ασπιρίνης μειώνει τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής και καρκίνου και μπορεί να μειώσει ελαφρώς τον κίνδυνο θανάτου σε άτομα που δεν έχουν ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου ή καρκίνου. Ωστόσο, η ημερήσια ασπιρίνη αυξάνει επίσης τον κίνδυνο σοβαρής αιμορραγίας.

Η απόφαση σχετικά με το εάν πρέπει να λαμβάνετε ασπιρίνη για πρωτογενή πρόληψη μπορεί να ληφθεί μόνο από το γιατρό σας αφού εκτιμήσει όλα τα οφέλη και τους πιθανούς κινδύνους για εσάς. Μερικοί ειδικοί πιστεύουν ότι τα οφέλη της καθημερινής χαμηλής δόσης (75 έως 100 mg) ασπιρίνης για την πρωτογενή πρόληψη υπερτερούν των κινδύνων για άτομα ηλικίας 50 ετών και άνω που δεν έχουν υψηλό κίνδυνο αιμορραγίας. Αντιθέτως, οι άνθρωποι ηλικίας κάτω των 50 ετών ΔΕΝ πρέπει να παίρνουν ασπιρίνη για πρωτογενή πρόληψη.

Εάν σκέφτεστε να πάρετε ασπιρίνη για να προστατευτείτε από καρδιακές προσβολές, καρκίνο ή θάνατο, ρωτήστε το γιατρό σας τα εξής:

  • Λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία μου, τους παράγοντες κινδύνου και τη γενική κατάσταση της υγείας μου, θα πρέπει να ανησυχώ ιδιαιτέρως για τον κίνδυνο ανάπτυξης καρδιαγγειακών παθήσεων ή καρκίνου;
  • Υπάρχουν κάποιοι λόγοι για τους οποίους ενδέχεται να έχω αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας εάν παίρνω ασπιρίνη;

Είναι σημαντικό να γνωρίζετε τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, επειδή αν έχετε υψηλό κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων ή καρκίνου, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει καθοριστικό κριτήριο για την καθημερινή χορήγηση ασπιρίνης. Ομοίως, αν διατρέχετε υψηλό κίνδυνο αιμορραγίας, αυτό αποτελεί αντένδειξη για την καθημερινή χορήγηση ασπιρίνης. Εάν έχετε ήδη υποστεί καρδιακή προσβολή ή έχετε ισχυρό οικογενειακό ιστορικό καρκίνου, η πιθανότητα ο γιατρός σας να συστήσει καθημερινή χρήση ασπιρίνης είναι αρκετά μεγάλη.

Υποθέτοντας ότι ανήκετε σε ομάδα μετρίου κινδύνου, σκεφτείτε ποια θα ήταν η απάντησή σας στις ακόλουθες ερωτήσεις:

  • Πώς αισθάνεστε να παίρνετε ένα χάπι (ακόμα και μια χαμηλή δόση ασπιρίνης) κάθε μέρα για χρόνια, ίσως για όλη σας τη ζωή;
  • Πόσο ανησυχείτε για τη πιθανότητα εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων ή καρκίνου;
  • Πόσο ανησυχείτε για την πιθανότητα εμφάνισης αιμορραγίας ενώ παίρνετε ασπιρίνη;

Αφού σκεφτείτε τους κινδύνους και τα οφέλη από την καθημερινή χρήση ασπιρίνης στην περίπτωσή σας, συμβουλευτείτε το γιατρό σας για να αποφασίσετε αν η προληπτική της χρήση είναι κατάλληλη για εσάς.

Αλκοόλ και οι επιπτώσεις του στον εγκέφαλο

Η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ σχετίζεται με παθολογικά ευρήματα στον εγκέφαλο, συμπεριλαμβανομένης της ατροφίας του ιππόκαμπου, σύμφωνα με μία νέα έρευνα.

Η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ σχετίστηκε επίσης με ταχύτερη έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών.

“Στη μελέτη αυτή διαπιστώθηκε ότι η κατανάλωση αλκοόλ, εντός των επιτρεπτών ορίων, συνδέεται με πολλαπλές δυσμενείς διαρθρωτικές διαταραχές του εγκεφάλου και ταχύτερη έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών. Το αλκοόλ πιθανώς να αποτελεί παράγοντα κινδύνου για τις γνωστικές διαταραχές και κατανάλωσή του πρέπει να περιοριστεί ακόμα και σε μικρότερες ηλικίες ενηλίκων”, είπαν οι ερευνητές.

Στο παρελθόν έχει τεθεί το ερώτημα αν η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ (1 ποτήρι την ημέρα για τις γυναίκες και 2 ποτήρια για τους άντρες) έχει βλαπτική ή προστατευτική δράση στην εγκεφαλική λειτουργία. Κάποιες έρευνες υποστήριξαν ότι η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ καθυστερεί την εμφάνιση της άνοιας, ωστόσο αυτό δεν επιβεβαιώθηκε από τα ευρήματα των απεικονίσεων του εγκεφάλου.

Στη παρούσα έρευνα, επιλέχθηκαν 550 εθελοντές και μελετήθηκε κατά πόσο η κατανάλωση αλκοόλ σχετίστηκε με έκπτωση της μνήμης ή των γνωστικών λειτουργιών σε ένα διάστημα 30 ετών. Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων στην αρχή της έρευνας ήταν τα 43 χρόνια.

Οι εθελοντές συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια και εξετάστηκαν κλινικά κάθε 5 χρόνια κατά τη διάρκεια της μελέτης. Στο πέρας αυτής σε όλους έγινε εξέταση MRI.

Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ξεκάθαρα ότι οι εθελοντές που κατανάλωναν αλκοόλ πιο συχνά είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης ατροφίας του ιππόκαμπου (συρρίκνωση στο τμήμα του εγκεφάλου που επηρεάζει τη μνήμη – ανευρίσκεται συχνότερα σε ασθενείς με νόσο Alzheimer) σε σχέση με τους εθελοντές που δεν έπιναν.

Υπήρχε άμεση συσχέτιση μεταξύ της ποσότητας αλκοόλ που κατανάλωνε ο κάθε εθελοντής και του κινδύνου εμφάνισης ατροφίας του ιππόκαμπου.

Οι εθελοντές που κατανάλωσαν αλκοόλ σε μικρές ποσότητες (10-70ml την εβδομάδα) δεν παρουσίασαν ατροφία του ιππόκαμπου σε μικρότερα ποσοστά σε σχέση με αυτούς που δεν έπιναν καθόλου.

Η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ σχετίστηκε ακόμη με διαταραχές στη δομή του μεσολοβίου καθώς και με ταχύτερη μείωση της λεκτικής ευχέρειας (αριθμός λέξεων που αρχίζουν με το ίδιο γράμμα που μπορεί κάποιος να σκεφτεί σε 1 λεπτό).

Από τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής γίνεται σαφές ότι ακόμα και η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ δεν έχει προστατευτική δράση για τη λειτουργία του εγκεφάλου. Αντιθέτως, η κατανάλωση πάνω από 140ml αλκοόλ εβδομαδιαίως μπορεί να είναι βλαπτική για τον εγκέφαλο.

Όσο αυξάνεται η κατανάλωση αλκοόλ, τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος για την υγεία. Η υψηλή κατανάλωση αλκοόλ σχετίζεται με δυνητικά σοβαρές διαταραχές της μνήμης και της εκτελεστικής λειτουργίας, ακόμη και με απουσία άλλων παραγόντων κινδύνου.

Η έρευνα αυτή αποδεικνύει ότι ακόμα και η κατανάλωση αλκοόλ που στο παρελθόν είχε θεωρηθεί ως μη βλαπτική ή φυσιολογική μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία.

BMJ