Τα ποσοστά των διατροφικών διαταραχών, όπως η ανορεξία και η βουλιμία, προσεγγίζουν το 2% του πληθυσμού. Οι διαταραχές αυτές εμφανίζονται συχνότερα στις γυναίκες, ωστόσο μπορεί να επηρεάσουν και άνδρες. Η διάγνωση των νόσων αυτών γίνεται συνήθως στην εφηβία ή την νεαρή ενήλικη ζωή.

Η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία είναι ιδιαίτερα σημαντικές για τους ασθενείς με διατροφικές διαταραχές, ωστόσο αρκετοί από αυτούς δεν αναζητούν βοήθεια, ενώ ακόμα και όταν τελικά αναζητήσουν, η θεραπεία είναι συνήθως αρκετά δύσκολη. Σε αρκετούς ασθενείς η διάγνωση καθυστερεί υπερβολικά, καθώς οι επαγγελματίες υγείας που ειδικεύονται στην αντιμετώπιση των νόσων αυτών είναι περιορισμένοι, ενώ η έρευνα για τις διαταραχές αυτές είναι επίσης φτωχή. Το γεγονός αυτό είναι σίγουρα ανησυχητικό καθώς οι διατροφικές διαταραχές έχουν τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας απ’όλες τις ψυχικές νόσους, τόσο από φυσικά αίτια όσο και από αυτοκτονίες.

Μία πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο British Journal of Psychiatry ανακάλυψε ορισμένα προειδοποιητικά σημεία για την εμφάνιση μίας διατροφικής διαταραχής, τα οποία μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των ασθενών που πάσχουν από αυτές.

Ψυχική και Σωματική Υγεία

Χρησιμοποιώντας μία ανώνυμη βάση δεδομένων, οι ερευνητές εξέτασαν 15.558 ασθενείς από την Ουαλία που είχαν διαγνωστεί με κάποια διατροφική διαταραχή ανάμεσα στα έτη 1990 και 2017. Οι 4.870 είχαν νευρική ανορεξία, οι 4.836 είχαν νευρική βουλιμία και οι 5.852 είχαν άλλες διατροφικές διαταραχές. Οι ασθενείς είχαν ηλικίες 10-65, η πλειοψηφία ήταν γυναίκες και οι περισσότεροι είχαν διαγνωστεί στις ηλικίες 15-19. Όπως παρατήρησαν οι ερευνητές, έγιναν σχεδόν 24 διαγνώσεις κάποιας διατροφικής διαταραχής ανά 100.000 άτομα μόνο μέσα στο 2017. Αυτό αναλογεί σε 1 νέο ασθενή κάθε χρόνο για ένα παθολόγο με 5.000 ασθενείς.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές συνέκριναν την ομάδα αυτή με μία ομάδα ελέγχου από την Ουαλία. Οι εθελοντές της ομάδας ελέγχου είχαν την ίδια ηλικία και φύλο με τους ασθενείς, αλλά δεν είχαν κάποια διατροφική διαταραχή. Οι ερευνητές εξέτασαν ειδικά τα 2 χρόνια πριν τη διάγνωση της διατροφικής διαταραχής και τα επόμενα 3 χρόνια, για να διαπιστώσουν ποιες άλλες παθήσεις είχαν εκείνη τη χρονική περίοδο.

Τα 2 χρόνια πριν τη διάγνωση, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι ασθενείς που τελικά διαγνώστηκαν με κάποια διατροφική διαταραχή είχαν αυξημένη πιθανότητα σε σχέση με την ομάδα ελέγχου να πάσχουν από άλλες ψυχικές διαταραχές, όπως διαταραχές της προσωπικότητας, αλκοολισμό ή κατάθλιψη. Παρουσίαζαν επίσης υψηλότερα ποσοστά ατυχημάτων ή αυτοτραυματισμών.

Οι ερευνητές παρατήρησαν επίσης ότι οι ασθενείς που έχουν διαγνωστεί με διατροφικές διαταραχές είχαν υψηλότερα ποσοστά συνταγογραφήσεων για φάρμακα του κεντρικού νευρικού συστήματος (όπως αντιψυχωσικά και αντικαταθλιπτικά), φάρμακα του γαστρεντερικού (όπως φάρμακα για την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας) και διουρητικά συμπληρώματα (όπως πολυβιταμίνες) σε σύγκριση με το γενικό πληθυσμό. Τα υψηλότερα ποσοστά των παραπάνω παθήσεων και φαρμάκων διατηρήθηκαν και τα 3 χρόνια μετά τη διάγνωση.

Υποστήριξη στην Κοινότητα

Η έρευνα, ωστόσο είχε και ορισμένους περιορισμούς. Για παράδειγμα, οι επιστήμονες εξέτασαν μόνο διαγνωσμένα περιστατικά διατροφικών διαταραχών. Όπως προαναφέρθηκε, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι ασθενείς με διατροφικές διαταραχές αναζητούν συχνότερα ιατρική βοήθεια για συμπτώματα όπως ο αυτοτραυματισμός, αρκετοί από αυτούς αποφεύγουν να επισκεφθούν ένα γιατρό και προσπαθούν να συγκαλύψουν τη διαταραχή τους, με αποτέλεσμα η διάγνωση να είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Κατά συνέπεια, ο αριθμός των ασθενών που πάσχουν από κάποια διατροφική διαταραχή είναι πιθανώς πολύ υψηλότερος.

Η έρευνα δείχνει, ωστόσο, ότι η πλειοψηφία των ασθενών αυτών μπορεί να αντιμετωπιστεί από τον παθολόγο ή το γενικό γιατρό, χωρίς να χρειάζεται να γίνει εισαγωγή του ασθενούς σε ειδική κλινική. Συνδέοντας τα προειδοποιητικά σημεία όπως ο αυτοτραυματισμός και η χρήση συγκεκριμένων φαρμάκων, ο γιατρός θα μπορεί πλέον να ταυτοποιήσει ευκολότερα τους ασθενείς που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο διατροφικών διαταραχών.

Βιβλιογραφία: The Conversation

Φωτογραφία: daniellehelm