Το 2018, μία έρευνα ανέφερε ότι αρκετοί ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 κάνουν υπερβολικές μετρήσεις στα επίπεδα γλυκόζης, αρκετές από τις οποίες είναι αχρείαστες. Σήμερα, μία νέα έρευνα από την Mayo Clinic στο Ρότσεστερ, αναδεικνύει ένα ακόμα σοβαρό πρόβλημα, την υπερβολική θεραπεία του διαβήτη.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Mayo Clinic Proceedings, αρκετοί διαβητικοί ασθενείς λαμβάνουν πολύ μεγαλύτερες περισσότερες αντιδιαβητικών φαρμάκων από αυτές που χρειάζονται.

Το γεγονός αυτό αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας, δηλαδή εξαιρετικά χαμηλών επιπέδων γλυκόζης στο αίμα.

«Η υπογλυκαιμία, δηλαδή τα χαμηλά επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, αποτελεί μία από τις πλέον κοινές σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες της θεραπείας για το διαβήτη η οποία μπορεί να προκαλέσει τόσο βραχυπρόθεσμες όσο και μακροπρόθεσμες βλάβες στους ασθενείς», εξήγησε η επικεφαλής της μελέτης Δρ Ροζαλίνα ΜακΚόι.

«Η σοβαρή υπογλυκαιμία, κατά την οποία ο ασθενής πρέπει να λάβει βοήθεια από κάποιον άλλο για να αντιμετωπίσει το υπογλυκαιμικό επεισόδιο, σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο θανάτου, καρδιαγγειακής νόσου, πτώσεων και καταγμάτων, καθώς και περιορισμό της ποιότητας ζωής», πρόσθεσε.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι διαβητικοί ασθενείς λαμβάνουν συνήθως πολύ περισσότερα φάρμακα σε σχέση με αυτά που ενδείκνυνται για τα επίπεδα γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης που έχουν. Τα επίπεδα της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης αποτελούν μία μέση εκτίμηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα για μία περίοδο περίπου τριών μηνών.

Στον πληθυσμό που εξέτασαν, η παραπάνω πρακτική οδήγησε σε 4.774 νοσηλείες και 4.804 επισκέψεις στα επείγοντα σε ένα διάστημα 2 ετών.

«Οι αριθμοί αυτοί είναι πολύ χαμηλότεροι από τον πραγματικό αριθμό των υπογλυκαιμικών επεισοδίων που προκαλούνται από την υπερβολική θεραπεία του διαβήτη», προειδοποίησε η ΜακΚόι.

Εκατομμύρια Διαβητικοί Λαμβάνουν Υψηλές Ποσότητες Φαρμάκων

Οι ερευνητές εξέτασαν δεδομένα από τις βάσεις National Health and Nutrition Examination Survey και OptumLabs Data Warehouse για τα έτη 2011-2014.

Οι ερευνητές όρισαν ως «εντατική θεραπεία» τη λήψη ενός είδους φαρμάκου με στόχο τη μείωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης κάτω από 5.6%, ή τη λήψη δύο ή περισσοτέρων ειδών με σκοπό τον περιορισμό της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης στο 5.7-6.4%.

Στη συνέχεια, εξέτασαν πόσοι διαβητικοί ασθενείς είχαν επισκεφθεί τα επείγοντα ενός νοσοκομείου για επεισόδια υπογλυκαιμίας εξ’αιτίας της υπερβολικής θεραπείας.

Όπως διαπίστωσε η ερευνητική ομάδα, 10.7 εκατομμύρια ενήλικες με διαβήτη είχαν γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη εντός των επιθυμητών ορίων (κάτω από 7%). Από αυτούς, ωστόσο, σχεδόν το 22% έπαιρνε εντατική θεραπεία περιορισμού της γλυκόζης.

Αυτό σημαίνει ότι σχεδόν 2.3 εκατομμύρια ασθενείς με διαβήτη έπαιρναν υπερβολική θεραπεία για το διαβήτη ανάμεσα στα έτη 2011 και 2014.

Αυτό ίσχυε ανεξαρτήτως αν οι ασθενείς είχαν πολύπλοκα κλινικά προφίλ, όπως:

  • Ηλικία άνω των 75
  • Περιορισμό της κινητικότητας
  • Διάγνωση νεφρικής νόσου τελικού σταδίου
  • 3 ή περισσότερες χρόνιες παθήσεις

Σύμφωνα με την έρευνα, το 32.3% των 10.7 εκατομμύρια ασθενών που εξετάστηκαν είχαν πολύπλοκο κλινικό προφίλ. Αυτό, ωστόσο, δεν φάνηκε να επηρεάζει αν κάποιος έπαιρνε υπερβολική θεραπεία για την ρύθμιση του διαβήτη.

«Οι ηλικιωμένοι καθώς και οι υπόλοιποι ασθενείς με πολύπλοκα προφίλ διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμίας, καθώς και άλλων ανεπιθυμήτων ενεργειών που προκαλούνται από την υπεβολική θεραπεία», δήλωσε η ΜακΚόι.

«Επιπλέον, οι ασθενείς αυτοί ωφελούνται λιγότερο από την εντατική θεραπεία σε σχέση με τη συμβατική», σημείωσε η ίδια.

«Όταν επιλέγουμε μία θεραπευτική αγωγή για την αντιμετώπιση του διαβήτη, ο στόχος μας είναι πάντοτε να μεγιστοποιήσουμε τα οφέλη περιορίζοντας παράλληλα τους κινδύνους και τις ανεπιθύμητες ενέργειες της θεραπείας», είπε η ΜακΚόι.

Η Υπερβολική Θεραπεία είναι Εξίσου Επιβλαβής με την Ανεπαρκή Θεραπεία

Όπως εξήγησαν οι ερευνητές, ο στόχος των περισσοτέρων οργανισμών υγείας είναι να ρυθμίσουν την υπεργλυκαιμία (την υψηλή γλυκόζη αίματος) και να περιορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τα περιστατικά ανεπαρκούς θεραπείας.

Ωστόσο, όπως σημείωσε η Δρ ΜακΚόι, δεν πρέπει να ξεχνάμε τους κινδύνους από την υπερβολική θεραπεία.

«Πρέπει να προσαρμόζουμε τη θεραπεία και τους στόχους της με την κατάσταση της υγείας του κάθε ασθενούς», πρόσθεσε.

«Αν και κάποια επεισόδια υπογλυκαιμίας πιθανώς δεν μπορούν να αποφευχθούν, ιδιαίτερα αν προκαλούνται από μη τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου όπως η θεραπεία με ινσουλίνη, ορισμένα μπορούν να προληφθούν, όπως για παράδειγμα αυτά που είναι αποτέλεσμα της υπερβολικής θεραπείας», εξήγησε η ΜακΚόι.

Η επιστήμονας κατέληξε υποστηρίζοντας ότι είναι σημαντικό για τους γιατρούς να διατηρούν μία ισορροπία στις θεραπείες που χορηγούν, καθώς τόσο η ανεπαρκής όσο και η υπερβολική θεραπεία είναι εξίσου επιβλαβείς για τους ασθενείς.